Familielijnen in gewassen inkt

30 juni 2017

Afgelopen zaterdag was ik bij de opening van een expositie van Gunnel Wåhlstrand in Boijmans. Ik was geïntrigeerd omdat ik eerst dacht dat ze foto’s maakte. Tot ik beter keek.

 

Bij de opening vertelde ze dat ze als kind haar vader alleen van foto’s kende. Hij overleed toen ze 1 jaar was. Ze is die foto’s op groot formaat gaan natekenen in gewassen inkt om hem dichterbij te halen, om als het ware in de beelden te kunnen stappen. Door het enorme formaat van haar tekeningen en de bijna enge precisie (hoe krijgt ze het voor elkaar!) heeft haar werk een grote zeggingskracht.

 

Op een gegeven moment had ze haar doel bereikt, vertelde ze. Ik zie haar nog staan, naast een werk waarop haar vader misschien wel ongeveer even oud was als zijzelf nu. Ze leek op hem, zag ik. Daarom verbaasde het me niet dat ze juist bij het ‘natekenen’ van deze foto het gevoel had gekregen dat ze met haar vader verbonden was.

 

Haar werk raakte me. Ze trekt ‘familielijnen’, maakt invoelbaar hoe we verbonden zijn met generaties voor ons. Een verbondenheid die ons iets brengt, maar ook in de weg kan zitten. Familielijnen trekken sporen.

 

Ik ben geen kunstenaar, maar onderzoek op mijn manier familielijnen. Op mijn blog over het leven van mijn moeder bijvoorbeeld. En als coach in de verhalen van cliënten.